Ahmet arkadaşımız, 2.haftanın ortasında aramızdan ayrıldığında, bilgisayarı da yalnız kalmıştı. Geçen haftaya kadar o bilgisayarla kimse ilgilenmedi, kimse onun hatrını sormadı falan filan. Geçen hafta karşı taraftaki labdastaj yapan elemanlardan biri bizim labımıza gelmek istedi ve Ahmet'imin bilgisayarına oturdu. Kaderin bir cilvesi olmalı ki, bilgisayara SVN kuramadı sik gibi ortada kaldı. Bİlgisayarın kasasını da değiştirseler fayda etmedi. En sonunda XP kurulu bilgisayara format atmaya kalktılar. 3 gün, 5 gün derken format işlemi de tutmadı. Görevli abi gitti geldi; ama o bilgisayar direndi, direndi, direndi.
Acısını unutmak istemiyordu. O da Ahmet'e alışmıştı. Ahmet ile et tırnak gibi olmuşlardı. Direnişindeki o sesler, sanki "bana Ahmet'i getirin" havasındaydı. Makinenin bile bir kalbi vardı artık AHMET sayesinde.
O bilgisayara bakıyorum da; belki Ahmet'im gelir umuduyla IDLE modunda bekliyor. İnsanlığın AHMET'ten öğreneceği çok şey var.
Takvim yaprakları, Ahmet'in MODSIMMER'den ayrılalı 4 HAFTA geçtiğini söylüyor. Kendisini özlüyoruz, özlemden ne yaptığımızın farkında olmadığımızı belirtmek istiyoruz.
